Büyük zaferleri anlatırken çoğu zaman meydanlardan, ordulardan ve tarihin büyük isimlerinden söz ediyoruz. Oysa 30 Ağustos’un bugün bize bıraktığı en sade miras, sıradan bir hayatı özgürce yaşayabilmek.

30 Ağustos 1922’yi ben biraz da böyle düşünüyorum. Askerî bir zaferden ibaret değil bu; bir milletin “pes etmeyeceğiz” demesinin tarihe geçtiği gün.

Şimdi buradan, Kuzey Ege’den bakıyorum. Zeytinliklerde işçiler hâlâ aynı toprağı işliyor, çocuklar sahilde koşuyor. Belki hiçbiri o an düşünmüyor ama bu sıradanlığın kendisi bir armağan. Büyük bedeller ödenerek mümkün oldu.

Doğrusu, her yıl aynı cümleleri kurmaktan çekiniyorum. Mesele klişeye dönüşsün istemiyorum. Ama bazı şeyler tekrar edilmeli: Bağımsızlık bir kere kazanılıp bitmiyor; sürekli korunması gereken bir şey. Cumhuriyet de öyle.

Torunlarımıza toprak, ev, biriktirdiğimiz her şeyi bırakabiliriz. Ama hiçbiri özgür yaşayabildikleri bir ülke kadar değerli olmayacak.

Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, o günleri bize armağan eden herkesi minnetle anıyorum.

30 Ağustos Zafer Bayramımız kutlu olsun. Unutmadan, unutturmadan…